Brak wpisu w świadectwie pracy okresów pracy w szczególnych warunkach. Odnosząc się do stanu faktycznego opisanego w pytaniu oraz do meritum problemu, czyli udowodnienia tego, że praca w szczególnych warunkach miała miejsce w Pana przypadku, uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z obowiązującą w tym zakresie regulacją prawną – czyli zgodnie z treścią § 2 ust. 2 rozporządzenia Rodzaje prac wykonywanych w warunkach szczególnych są określone w załącznikach do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. ?w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w Odmiennie ustalone zostały prace uprawniające do emerytur pomostowych. W ustawie zostały zdefiniowane prace w szczególnych warunkach i prace o szczególnym charakterze uzasadniające ubieganie się o wcześniejsze emerytury [6], Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy przez pracę w szczególnych warunkach należy rozumieć prace, które: 10.07.2019. 16 lutego br. weszło w życie rozporządzenie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 22 października 2018 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy obsłudze żurawi wieżowych i szybkomontujących. Dokument daje podstawę prawną do kontroli przestrzegania przepisów dotyczących warunków pracy operatorów żurawi. . Pracowałem w zakładzie jako elektromonter instalacji urządzeń silnoprądowych zatrudniony przy remoncie i eksploatacji urządzeń i maszyn elektrycznych. Zakład został zlikwidowany. Obecnie potrzebne mi jest zaświadczenie do ZUS o pracy w szczególnych warunkach. Co mam zrobić? Świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach Odpowiadając na Pana pytanie uprzejmie informuję, że prace, które są uznane za prace w warunkach szczególnych, zostały określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Proszę pamiętać, że aby praca została zakwalifikowana do pracy w szczególnych warunkach, musi być świadczona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa powyżej, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Innymi słowy, świadectwo pracy w szczególnych warunkach powinno odnosić się w swej istocie do zakwalifikowania wykonywanej przez pracownika pracy stosownie do wykazu A lub B Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Jak udowodnić pracę w szczególnych warunkach? Pracownik, któremu nie udało się udokumentować przed ZUS pracy w szczególnych warunkach odpowiednim dokumentem, może ubiegać się o uznanie okresu tej pracy w drodze postępowania sądowego. Sąd może w tym celu dopuścić również inne środki dowodowe, w tym np. zeznania świadków. Zasadą jest, że okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach przy pracach wymienionych w wykazie A lub B powinny zostać udowodnione świadectwem pracy wystawionym pracownikowi przez pracodawcę po ustaniu zatrudnienia na podstawie posiadanej dokumentacji osobowej. Zgodnie z przepisami prawa pracy pracodawca ma obowiązek wykazania w tym dokumencie okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach. Potwierdzając w świadectwie pracy okresy pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej na danym stanowisku pracy, pracodawca powinien powołać się na rodzaj pracy wymieniony w odpowiednim wykazie, dziale i pozycji wspomnianego rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. Dodatkowe obowiązki ma jednak, gdy stosował tzw. resortowe wykazy prac w szczególnych warunkach zamieszczone w odpowiednich zarządzeniach i uchwałach właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych lub związków spółdzielczych. Wystawiając świadectwo pracy, musi wówczas, oprócz wskazania rodzaju pracy z rozporządzenia, powołać stanowisko pracy wymienione w wykazie, dziale, pozycji i punkcie odpowiedniego zarządzenia resortowego lub uchwały. Okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach może potwierdzić również w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do wspomnianych przepisów resortowych. Likwidacja zakładu pracy i brak świadectwa pracy potwierdzającego pracę w szczególnych warunkach W przypadku gdy pracownik nie posiada świadectwa pracy potwierdzającego okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a obecnie nie może ponownie uzyskać tego dokumentu, gdyż pracodawca został np. zlikwidowany, przekształcony lub zrestrukturyzowany, ZUS może uznać zaświadczenie wystawione przez jeden z następujących podmiotów: – organ założycielski zlikwidowanego zakładu pracy, b. Ministerstwo Gospodarki (z wyłączeniem wojewody), – Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa lub Agencję Nieruchomości Rolnych, – zakład pracy posiadający w swoim archiwum akta osobowe byłych pracowników, którzy odeszli z pracy w okresie przed rozpoczęciem procesu przekształceń własnościowych i restrukturyzacji, jeżeli z akt tych bezspornie wynika fakt wykonywania przez daną osobę pracy w szczególnych warunkach. W przypadku gdy nie jest możliwe udowodnienie okresów pracy w szczególnych warunkach w drodze świadectwa pracy lub zaświadczenia, a dokumentacja osobowa potwierdzająca te okoliczności znajduje się w archiwum lub u prywatnego przechowawcy, osoba ubiegająca się o wcześniejszą emeryturę może przedstawić kserokopie tych dokumentów sporządzone i uwierzytelnione przez ten podmiot (tzw. dokumentację zastępczą). Nie zawsze jednak te dokumenty zostaną uznane przez ZUS. Organ ten dokonuje bowiem oceny merytorycznej tego rodzaju środków dowodowych. ZUS zaliczy na tej podstawie okresy pracy w szczególnych warunkach tylko wtedy, gdy z poświadczonej przez przechowawcę dokumentacji wyraźnie wynika rodzaj, stanowisko, okres i wymiar wykonywanej pracy w szczególnych warunkach. W przeciwnym razie ZUS odmawia uznania okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Odmowa przyznania świadczenia z ZUS ze względu na nieudokumentowanie okresu pracy w szczególnych warunkach W razie wydania decyzji odmawiającej przyznania świadczenia ze względu na nieudokumentowanie okresu pracy w szczególnych warunkach wnioskodawca może udowodnić ten okres w postępowaniu odwoławczym od decyzji ZUS. W postępowaniu tym sąd może przyjąć wszystkie dowody, które posłużą wyjaśnieniu, czy pracownik faktycznie wykonywał pracę w szczególnych warunkach na określonym stanowisku. Mogą to być zeznania świadków, różnego rodzaju umowy (np. umowy o pracę) lub inne dokumenty potwierdzające wykonywanie pracy w szczególnych warunkach. Jeśli sąd uzna, że pracownik wykonywał pracę w szczególnych warunkach, ZUS będzie zobowiązany do zmiany wydanej w sprawie decyzji odmownej. Jeśli więc Pana pracodawca został zlikwidowany, a Pan nie posiada stosownego świadectwa pracy, może Pan przed sądem powołać świadków albo spróbować zdobyć zaświadczenie od podmiotu wymienionego powyżej (o ile jest to możliwe). Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Nasz adres Adres 56-120 Brzeg Dolny ul. Sienkiewicza 4 Budynek X-3 Telefony 071 794 25 03 605 424 075 E-mail opzz@ Ustalając podstawę wymiaru świadczenia, ZUS uwzględnia, co do zasady, wynagrodzenia z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z ostatniego 20-lecia poprzedzającego rok zgłoszenia wniosku lub z 20 dowolnie wybranych lat z całego okresu ubezpieczenia (art. 15 ust. 1 i 6 ustawy emerytalnej). Przy obliczaniu podstawy wymiaru kapitału początkowego 10 kolejnych lub 20 dowolnie wybranych lat musi przypadać przed 1 stycznia 1999 dokumentem potwierdzającym wysokość osiągniętych przez pracownika wynagrodzeń wliczanych do podstawy wymiaru emerytury, renty lub kapitału początkowego jest zaświadczenie zakładu pracy. Obowiązujące od 23 listopada 2011 r. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (dalej: rozporządzenie w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe), w odróżnieniu od wcześniejszego, uchylonego rozporządzenia, nie przewiduje urzędowego wzoru zaświadczenia potwierdzającego zarobki uzyskiwane przez pracownika (§ 21 rozporządzenia w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe). Taki wzór, opracowany w poprzednim stanie prawnym, nadal jednak funkcjonuje w praktyce i jest zalecany przez ZUS przy ubieganiu się o emeryturę lub rentę. Korzystając ze wzoru formularza ZUS Rp-7, pracodawca może mieć pewność, że przekaże wszystkie dane niezbędne do prawidłowego ustalenia podstawy wymiaru emerytury, renty lub kapitału o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (na druku ZUS Rp-7) może wystawić, co do zasady, wyłącznie ten pracodawca, który zatrudniał pracownika. Takie uprawnienie ma jednak również następca prawny pracodawcy, który powstał w wyniku przekształceń własnościowych lub restrukturyzacji (np. spółka prawa handlowego utworzona po sprywatyzowaniu przedsiębiorstwa państwowego). Zakład Ubezpieczeń Społecznych honoruje też zaświadczenia ZUS Rp-7 wystawione przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa lub Agencję Nieruchomości Rolnych dla pracowników zlikwidowanych przedsiębiorstw gospodarki rolnej. Ubezpieczony złożył wniosek o ustalenie prawa do emerytury. ZUS przyjął, że ubezpieczony wykazał łącznie 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. ZUS nie zaliczył natomiast wnioskodawcy żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony zaskarżył decyzję ZUS do sądu. Zmiana decyzji Sąd okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego i ustalił dla ubezpieczonego prawo do emerytury - wskazując w wyroku dokładną datę. Sąd ustalił, że ubezpieczony przez wiele lat pracował w szczególnych warunkach. Na podstawie zeznań wnioskodawcy, zeznań świadków i dokumentów, sąd przyjął, że od 1976 r. do 1993 r. wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych. Sąd uznał, że przez znaczną część dnia pracy ubezpieczony wykonywał ją w kanale remontowym. Ubezpieczony naprawiał w kanale samochody ciężarowe, autobusy i inne pojazdy, będące w posiadaniu pracodawcy. Praca w kanale zajmował mu ok. 6 godzin dziennie. Pozostała część pracy była świadczona przez ubezpieczonego poza kanałem. Było to związane z tym, że po naprawie auta w kanale, ubezpieczony sprawdzał prawidłowość naprawy już „na powierzchni”. Tym samym, prace poza kanałem miały charakter incydentalny. Nie wpłynęły one na ocenę, że ubezpieczony świadczył pracę w szczególnych warunkach. Szczególne warunki pracy Prace wykonywane przez ubezpieczonego odpowiadały pracom wykonywanym w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych wymienionym w wykazie A, dziale XIV poz. 16 załącznika do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Pracodawca ubezpieczonego wystawił dla niego świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach i powołał się na powyższe regulację. Tym samym, istniały podstawy do przyjęcia, że ubezpieczony udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Sąd zmienił więc zaskarżoną decyzję ZUS. Oddalona apelacja Z wyrokiem sądu nie zgodził się ZUS, który w apelacji wniósł o zmianę orzeczenia i oddalenie odwołania. W ocenie apelującego, sąd nie miał podstaw do uznania, że ubezpieczony świadczył prace w szczególnych warunkach. Zdaniem ZUS, z zeznań świadków i wnioskodawcy wynikało, że wnioskodawca nie pracował w pełnym wymiarze czasu pracy jako mechanik w kanale remontowym. Tym samym, ubezpieczony nie spełniał przesłanek do ustalenia prawa do emerytury. Sąd apelacyjny uznał apelację organu rentowego za pozbawioną podstaw i ją oddalił. Zdaniem sądu odwoławczego, ustalenia sądu pierwszej instancji były trafne. Ubezpieczony spełniał wszelkie przesłanki do uzyskania emerytury. Związek z pracą podstawową Sąd odwoławczy uznał, że sąd okręgowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy. Ze zgromadzonych zeznań wynikało, że ubezpieczony wykonywał prace w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów. Natomiast czasami świadczył on prace poza kanałem. Można było więc uznać, że ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w kanale remontowym przy naprawie pojazdów mechanicznych. Czasowe wykonywanie pracy poza kanałem nie oznaczało braku stałości pracy czy też pełnego wymiaru. Praca poza kanałem była ściśle związana z pracą podstawową - świadczoną w kanale. To, że pracownik opuszczał kanał remontowy, np. by konsultować się z przełożonym, nie oznaczało, że zerwał on związek z pracą podstawową. Istotne jest to, że zdecydowaną większość czasu pracy ubezpieczony spędzał na pracach w kanale remontowym - podkreślił sąd odwoławczy. Analogiczne zapatrywanie przedstawił SA w Białymstoku w wyroku z r. w sprawie III AUa 1366/44* (LEX nr 1665039). Więcej informacji na temat pracy w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze, w tym komentarze ekspertów, orzeczenia i odpowiedzi na pytania, znajdziesz tutaj* >> -----------------------------------------------------------------------* Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu.

pozew o ustalenie pracy w warunkach szczególnych